Stichting Kristal is er voor jongeren!

Stichting Kristal zet zich in voor de ontwikkeling en ontplooiing van jongeren die een stabiele, reformatorische en gezonde leefomgeving nodig hebben. Deze jongeren zijn tussen de 18 en 23 jaar en zijn, om uiteenlopende redenen, hun eigen (pleeg)gezin ontgroeit en hebben ondersteuning en begeleiding nodig om uit te kunnen groeien tot zelfstandige en zelfverantwoordelijke volwassenen.

Casus 1

Julia, 18 jaar, woont door omstandigheden in haar thuissituatie sinds haar 14e jaar in een pleegezin. Nu ze 18 jaar is geworden kan zij niet langer in dit pleeggezin verblijven en is het tijd dat Julia een andere manier van wonen gaat vinden. Ze twijfelt of zelfstandig wonen haar wel gaat lukken, het roept ook angst bij haar op. Ga ik me dan niet heel eenzaam voelen? Voel ik me dan wel veilig? Ben ik wel zelfredzaam genoeg, om helemaal zelfstandig te kunnen wonen? Anderzijds roept een leefgroep gevoelens van afkeer bij haar op. Julia heeft namelijk al veel geleerd op het gebied van zelfzorg. Ze zit er niet op te wachten om dagelijks met een groep aan tafel te zitten en heeft sterk de behoefte aan een eigen domein.

Hoe nu verder? Is de vraag die bij Julia en ook haar pleegouders leven.
Ze informeren bij stichting Kristal of er woonmogelijkheden zijn. Kristal gaat met Julia en ouders het gesprek. Een appartementje direct naast de woning van een ouder echtpaar lijkt voor Julia de ideale woonsituatie. Ze heeft zodoende een eigen ruimte waarin ze zichzelf verder kan ontwikkelen met het veilige gevoel dat ze ten alle tijde een beroep op de zorgzame mensen naast haar kan doen.

Casus 2

Jeroen, 19 jaar oud woont bij vader, moeder, 3 broers en 2 zussen in huis. Jeroen is de oudste van het gezin. Er zijn steeds meer conflicten in huis. Sinds kort is Jeroen aan het werken en leren bij een bouwbedrijf. Bij thuiskomt escaleert het steeds vaker, broertjes en zusjes voelen zich niet veilig en gaan Jeroen vermijden. Vooral zijn broertje van 13 moet het vaak ontgelden.

Ouders weten niet goed wat ze moeten doen, ze zien dat het niet goed gaat en willen voor alle kinderen het beste.

Moeder neemt contact op met stichting Kristal voor advies. In het gesprek komt aan de orde dat Jeroen op zijn tenen loopt, opleiding en werk vergen heel veel van hem. Ook is bekend dat Jeroen moeite heeft met het verwerken van prikkels. De combinatie van het ‘op zijn tenen lopen’ en het gezin waarin het altijd een drukte van belang is, zorgen voor herhaaldelijke escalatie.

Kristal stelt voor dat er eerst gekeken wordt of een thuisbegeleider uitkomst kan geven door middel van gesprekken en advies. Vader en moeder vinden dit fijn omdat ze er dan voor hun gevoel niet meer alleen voor staan, ook Jeroen staat er voor open.

[templatera id="57"]